آوازِ بیـــ صِـــدآ

وقتی نزدیکتر به هم بودند گرمتر می شدند ولی با خارهایشان یکدیگر را زخمی می کردند.

بخاطر همین تصمیم گرفتند از هم دور شوند ‫ولی از سرما یخ زده می مردند...

از این رو مجبور بودند یا خارهای دوستان را تحمل کنند، یا نسلشان منقرض شود.

پس دریافتند که بهتر است بازگردند و گردهم آیند و آموختند که:

با زخم های کوچکی که از همزیستی با کسان بسیار نزدیک بوجود می آید زندگی کنند، چون گرمای وجود دیگری مهمتر است.

و این چنین توانستند زنده بمانند.

بهترین رابطه این نیست که اشخاص بی عیب و نقص را گرد هم می آورد بلکه آن است هر فرد بیاموزد با معایب (نه با بدی های) دیگران کنار آید و خوبی های آنان را تحسین نماید و سعی کند که بدی ها را به خوبی تبدیل کند.